اگه گفتن از تو جرمه رو لبام اسم تو مرده
هنوز از یادم نرفته عشق موریانه خورده
اگه چشمام تو چشاته اگه گوشم به صداته
تو دلم نقش غمی که همه میگن خاطراته
چشاتو چه ساده بستی شدم آشنای دورت
توی این همه غریبی من شدم سنگ صبورت
با تموم بی گناهیم جلو چشمات ظالمم من
آخه چشمات خیلی تنهاست خوب می دونست وقت رفتن
واسه چشمات ساده بودم واسه دستات عاشقونه
خیلی از خاطره دوریم این گناه هر دومونه
با تموم بی گناهیم جلو چشمات ظالمم من
آخه چشمات خیلی تنهاست خوب می دونست وقت رفتن
با تموم بی گناهیم جلو چشمات ظالمم من 

ناز کنی ٬ عشوه کنی
                    ساز زنی ٬ غمزه کنی
                                         نی بزنی ٬ شکوه کنی
                                                                  دیگر از این ره گذرم
تار مزن اشک مریز
                    ضجه مکن٬ مویه مکن
                                        چشم سیاه ٬ غمزه مکن
                                                                 سوز دلم تازه مکن
وای بر این حال دلم
                      راز شکوفای دلم
                                  راه سیاه در پیش رو
                                                 بی رمق و بی جستجو
                                                                      دیوانه ام ٬در راه تو

 بی دغدغه ٬ بی آبرو
                 تار توام در ساز تو
                              سوز توام در نار تو
                                              تار بزن تا بدوم ٬ در پود تو
                                                                           بوسه زنم بر موی تو

شکوه کنم در کوی تو
                 گریه کنم ٬ چون عاشقی
                                      دیوانه وار و لایقی
                                                      سر بزنم بر آن دری
                                                                          تا که گشاید دلبر
 تا که برد اندیشه ام
                       در راه بی پروای تو
                                          تا که صدایی شنوم
                                                                در گذر راه دلم
                                                                               تا که دگربار روم
   از گذر کوی دلت
                ساده کنم نجوای دل
                                   در پرتو گوش دلم
                                                   تا خفته گردد٬ حال من
                                                                       در سیرت افکار دل
 ای عاشق عشق آفرین
                     تا کی بمانم اینچنین
                                   در ازدحام خلوتت
                                                       تا کی بخوانم بیش از این ....               

دیدی ازم خسته شدی بس که نوشتم واسه تو
از خیلی وقتا پیش می گی عشقا گدائی نمیشه
هرچی دیدی دیگه بسه یک کمی هم ما رو ببین
شاید دلت مثل چشات به موندنم راضی بشه
دیدی سکوت گریه هات مرهم زخمای منه
زمزمه های بی صدات دلیل زنده بودنه
دیدی که غربت نگات برای من مقدسه
فاصله ی اشکای تو تا بغض من یک نفسه

آرزو دارم شبی عاشق شوی.

آرزو دارم بفهمی درد را.

تلخی برخوردهای سرد را.

می رسد روزی که بی من

لحظه ها را سر کنی.

می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی.

می رسد روزی که شبها در کنار عکس من

نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی.

تو را به جای همه ی کسانی که نشناخته ام دوست می دارم .

تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم .

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود ، و برای خاطر نخستین گل ها ...

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم .

تو را به جای همه ی کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم ...

یادم باشد حرفي نزنم كه به كسي بربخورد

نگاهي نكنم كه دل كسي بلرزد خطي ننويسم كه آزار دهد كسي را .

يادم باشد كه روز و روزگار خوش است و تنها دل ما دل نيست .

يادم باشد سنگ خيلي تنهاست .....

يادم باشد زندگي را دوست دارم .

يادم باشد هرگاه ارزش زندگي يادم رفت

در چشمان حيوان بي زباني كه به سوي قربانگاه مي رود

زل بزنم تا به مفهوم بودن پي ببرم .

يادم باشد مي توان با گوش سپردن به آواز شبانه دوره گردي

كه از سازش عشق مي بارد به اسرار عشق پي برد و زنده شد .

يادم باشد هيچگاه لرزيدن دلم را پنهان نكنم تا تنها نمانم.

يادم باشد هيچگاه از راستي نترسم و نترسانم .

يادم باشد , يادم باشد ...

بعد از این عشق به هر عشق جهان می خندم

 هر که آرد سخن از عشق به آن می خندم

 روزی آنقدر دلم سوخت که خاکستر شد

 بعد از این سوز به سوز دگران می خندم

  خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتر است

   کارم از گریه گذشته است به آن می خندم

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهان خانه ى جانم ، گل یاد تو درخشید ،

باغ صد خاطره خندید ،

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم ،

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم ،

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو ، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من ، همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام ،

بخت خندان و ، زمان رام

خوشه ى ماه فرو ریخته در آب ،

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ ،

همه ، دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی « از این عشق حذر کن !

لحظه ای چند بر این آب نظر کن !

آب ، آئینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ،

باش فردا که دلت با دگران است !

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن! »

با تو گفتم « حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم ! »

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد ،

چو کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم ،

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم ،

تا به دام تو در افتم ، همه جا گشتم و گشتم ،

حذر از عشق ندانم ،

سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم !

اشکی از شاخه فروریخت

مرغ حق ناله تلخی زد و بگریخت ...

اشک در چشم تو لرزید ،

ماه بر عشق تو خندید

یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم،

پای در دامن اندوه کشیدم ،

نگسستم ، نرمیدم...

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شب های دگر هم ،

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم ....!

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم.....!

شعر از :فریدون مشیری

ای‌ كه‌ می‌پرسی‌ نشان‌ عشق‌ چیست

 عشق‌ چیزی‌ جز ظهور مهر نیست‌
عشق‌ یعنی‌ مهر بی‌اما ،اگر

 عشق‌ یعنی‌ رفتن‌ با پای‌ سر
عشق‌ یعنی‌ دل‌ تپیدن‌ بهر دوست‌

عشق‌ یعنی‌ جان‌ من‌ قربان‌ اوست

 من به دنبال دلي مي گردم
که پر از عشق و سخاوت باشد
که پر از حرف نا گفته باشد
که براي دو کبوتر شايسته
لانه اي از سر ايمان باشد
من به دنبال دلي مي گردم
که نگويد اي واي
که نگويد اي داد.

دوستي فصل قشنگي است پر از لاله سرخ
دوستي قدرت تلفيق شعور من و توست
دوستي حس عجيبي است ميان پر و آب
رنگ آن مثل خداست
مردم شهر رفاقت دل آبي دارند
ودر اين شهر همه مي خندند
آن شهر شهر آرزوهاي من است.

 بی دوست شبی نیست که دیوانه نباشم
مستم اگر صاحب میخانه نباشم
ای دوست اگر جان طلبی آن به تو بخشم
از جان چه عزیزتر بگو آن به تو بخشم

خانه ام بی آتش
دستهایم بی حس و نگاهم نگران
می توانی تو بیا سر این قصه بگیر و بنویس
این قلم؛ این کاغذ؛ اینهمه مورد خوب!!!
راستش می دانی طاقت کاغذ من طاق شده...
پیکر نازک تنها قلمم ؛زیر آوار غم و درد خرد شده!
می توانی تو بیا سر این قصه بگیر و بنویس...
می توانی تو از این دنیای وحشی بنویس!
من دگر خسته شدم

اگر بگويم چشم راستم فداي تو
لابد ميگويي چشم چپم را براي خودم نگه داشته ام
با يك چشم هم ميگذرد زندگي
بگويم اگر تاب مي آورم هزاران عذاب را در راه تو
لابد ميگويي در راه عشق عذاب چيست اظطراب چيست
من قلبم را به تو داده ام بي انصاف
دل كه دو تا نيست يكي است

 کاش مي شد قلب ها آباد بود !
کينه و غمها به دست باد بود !
کاش مي شد دل فراموشي نداشت !
نم نم باران هم آغوشي نداشت !
کاش مي شد کاش هاي زندگي !
گم شوند پشت نقاب بندگي !
کاش مي شد کاش ها مهمان شوند !
در ميان غصه ها پنهان شوند !
کاش مي شد آسمان غم گين نبود !
رد پاي قهر و کين رنگين نبود !
کاش مي شد روي خط زندگي !
با تو باشم تا نهايت سادگي!

تصمیم گرفتم به مناسبت یک ساله شدن وبلاگم یادگاری های رو که دوستان تو این مدت برام کادو گذاشتن رو براتون بزارم از همه دوستان به خاطر یادگاری هایی که گذاشتند ممنونم

کدوم چشمای مغرور بدی هارو غزل کرد

همین قصه تلخو برام مثل عسل کرد

دل من تو رو می خواد توئی قلب ترانه

بمون دلبر مغرور همن کافیه آره

دلم لبریز از حرفی نگفته است

همش در حسرت بغضی شکسته است

نمی تونم بگم شعری ، بدونت

تمام واژه ها از هم گسسته است

دلم در یای عشقه ، آسمونه

دلم اندازه یک کهکشونه

ولی بی تو دلم تنهای ، تنهاست

بد ون تو دلم میگیره بونه

نگاهتو از من نگیر من با نگاهت زنده ام

حرم نفسهای تو را به دنیا نمی دهم

نمی دونم چه طور بگم

دوست دارم یه عالمه

خدا خودش خوب میدونه

یه عالمه خیلی کمه

دیوونه راهت منم عاشق دل پاکت منم

می خوام که با توباشم تویی امید راهم

من با نگاهت آشنام من تو کلامم بی ریام

در ظاهرم ساکت ولی موجم ببین ،پر از صدام

یادم میاد روزایی که دنبالت می یومدم

برای دیدنت دلم رو به آب و آتیش می زدم

وقتی که گفتی با منی ساده ی حرف تو شدم

جریمه ی عشق توست که تنها موندم با خودم

یادم میاد می گفتی به من دل به کسی نمی دهی

می گفتی بعد یک عمر به آرزوت رسیده ایی

چی شد که از من و دلم یک دفعه دل بریدی

تنها گذاشتی رفتی من و با نا امیدی

حالا موندم تک و تنها تک و تک و تنها تنهایم

دارم بی تو از تو می خونم ای گل سرخ زیبایم

                                                     زمانه گر خزان شود توئی بهار زندگی

به پاکی دلت قسم که دل زتو نمی کنم

                                                      که تکیه گاه من توئی در این حصار زندگی

چو مبتلا شدم به غم خوشم به یک نگاه تو

                                                          نگاه تو چراغ من به شام تار زندگی

کاش از روز عزل فکر دل ما میکرد

یا نمیداد به تو این همه زیبایی را

یا در غم عشق تو شکیبا میکرد

در میان این همه گل گشتم و عاشق نشدم

تو چه بودی که تو را دیدم و یک باره دیوانه شدم

این شعر زیبا را یکی از دوستان به نام آقای شادمهر یادگاری گذاشتند ازشون ممنونیم

همه شبها ، همه شبها
گذرها مي کنم از کوه و از صحرا
سفرها مي کنم در دشت و در دريا
مي آيم آنسوي دنيا
ببينم قامت رعنا
ببوسم آن رخ زيبا
نشينم در کنار بسترت چون عاشق رسوا

ولي افسوس !
نگارينم ! به خواب ناز و شيريني !
و صد افسوس !
اين دلداده را هرگز نمي بيني

هوس در سينه ام آتش بر افروزد
نشانم بوسه بر لبهاي خونينت ؟
نمي خواهم بر آشوبم من آن روياي شيرينت
نوازش مي کنم آن زلف مشکينت

صبوري مي کنم ؛ شايد که چشم خويش بگشايي
و اين دلداده را ديدار بنمايي
دريغا فارغ از مايي
دريغا غرق رويايي

سوار صبح نزديک است
بايد بار بربندم
چو اشک جاري از ديده
به سوي شهر خود بايد روان گردم
اميد هست تا يک شب به شوق بوسه برگردم ؟!
خداحافظ ! نگارينم ! عزيزم ! يار دلبندم !

...
و مي دانم
نخواهي کرد باور قصه مارا
بپرس از آن عروسکها
که شاهد بوده اند اين راز رسوا را
نمي خندند از ديدار دوشينه
چو آهي خفته در سينه
ببين اشک نشسته روي آئينه
بدان آب است و آئينه

سحرگاهان
سحرگاهان
سحرگاهان که برخيزم
تمام بسترم آغشته در اشکست
همه شبها

عشق يعني سوختن ، پر پر زدن
عشق يعني سالهاي عمر سخت
عشق يعني زهر شيرين ، بخت تلخ
عشق يعني با "خدايا" ساختن
عشق يعني چون هميشه "باختن"